สิ่งที่วิธี Pimsleur ทำได้ดีในการเรียนภาษา

ปัญหาที่ Pimsleur พยายามแก้ไข

พอล พิมสเลอร์ เป็นนักภาษาศาสตร์และนักวิจัยที่ศึกษาการสอนภาษา ความถนัดทางภาษา การออกเสียง และความจำ ในช่วงกลางศตวรรษที่ 20

ปัญหาหนึ่งที่เขาให้ความสนใจเป็นสิ่งที่ผู้เรียนภาษาในปัจจุบันคุ้นเคยดี นั่นคือ การจำได้เมื่อเห็นหรือได้ยินนั้นง่ายกว่าการนึกออกมาใช้เมื่อต้องการจริง ๆ มาก

บทเรียนเสียงที่เน้นการฟังและพูดซ้ำอาจกลายเป็นการเรียนแบบรับข้อมูลฝ่ายเดียวได้ง่าย บทเรียนของ Pimsleur จึงให้ผู้เรียนทำสิ่งที่ท้าทายกว่านั้น โดยกระตุ้นให้ผู้เรียนคิดคำตอบและพูดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะได้ฟังคำตอบที่ถูกต้อง

ลำดับการฝึกทั่วไปอาจเป็นประมาณนี้:

ถามผู้หญิงคนนั้นว่าเธอพูดภาษาอังกฤษได้หรือไม่

ผู้เรียนมีเวลาสองสามวินาทีในการตอบ

จากนั้นเสียงบันทึกจึงจะบอกคำตอบ

การออกแบบที่ดูเหมือนเป็นรายละเอียดเล็กน้อยนี้ อาจเป็นหนึ่งในส่วนที่น่าสนใจที่สุดของวิธีนี้

1. ฝึกให้คุณดึงคำและวลีจากความจำมาใช้ ไม่ใช่แค่ฟัง

Pimsleur เรียกสิ่งนี้ว่า หลักการคาดการณ์คำตอบ (Principle of Anticipation)

ชื่อนี้เป็นคำเฉพาะของวิธี Pimsleur แต่กระบวนการเรียนรู้ที่อยู่เบื้องหลังมีงานวิจัยรองรับในวงกว้างกว่านั้นมาก

เมื่อคุณพยายามนึกคำหรือวลีก่อนที่จะเห็นหรือได้ยินคำตอบ คุณกำลังฝึก การดึงข้อมูลจากความจำ

ลองเปรียบเทียบกิจกรรมสองแบบนี้:

ฟังแล้วพูดซ้ำ:

“I would like some coffee.” (ฉันอยากได้กาแฟสักแก้ว)
“I would like some coffee.” (ฉันอยากได้กาแฟสักแก้ว)

กับ:

นึกจากความจำแล้วตอบ:

“ถ้าต้องการบอกว่า ‘ฉันอยากได้กาแฟสักแก้ว’ จะพูดอย่างไร?”
เว้นช่วงให้ตอบ
“I would like some coffee.” (ฉันอยากได้กาแฟสักแก้ว)

ทั้งสองแบบมีการพูด แต่แบบที่สองเรียกร้องให้ผู้เรียนทำมากกว่า คุณต้องค้นหาคำตอบจากความจำและเรียบเรียงคำตอบด้วยตัวเอง

ความแตกต่างนี้สำคัญ

การฝึกดึงข้อมูลจากความจำมีหลักฐานรองรับอย่างชัดเจนในงานวิจัยด้านการเรียนรู้ รวมถึงการเรียนคำศัพท์ การพยายามนึกคำตอบจากความจำอาจช่วยให้เรียกใช้ความรู้นั้นในภายหลังได้ดีกว่าการเพียงแค่เห็นหรือพูดซ้ำอีกครั้ง

การฝึกแบบนี้ยังคล้ายกับลักษณะสำคัญอย่างหนึ่งของการสนทนาจริงด้วย นั่นคือ ไม่มีใครบอกประโยคให้คุณก่อน แล้วค่อยให้คุณพูดตาม

แน่นอนว่าการตอบเสียงบันทึกยังง่ายกว่าการสนทนาโดยไม่ได้เตรียมตัวมาก แต่ก็ช่วยขยับการฝึกจากการจำได้เมื่อได้ยิน ไปสู่การนึกออกมาใช้ด้วยตัวเองอีกหนึ่งขั้น

2. นำคำและวลีกลับมาให้ทบทวนหลังเว้นช่วง

แนวคิดสำคัญอีกอย่างของ Pimsleur คือ การทบทวนโดยเพิ่มช่วงห่างเป็นลำดับ (Graduated Interval Recall)

แทนที่จะฝึกสำนวนใหม่ซ้ำหลายครั้งติดกันทันที บทเรียนจะนำสำนวนนั้นกลับมาอีกหลังเว้นช่วง เนื้อหาที่เคยพบก่อนหน้านี้จะปรากฏอีกครั้งในภายหลัง ทำให้ผู้เรียนต้องดึงข้อมูลนั้นจากความจำอีกครั้ง

หลักการทั่วไปที่อยู่เบื้องหลังแนวคิดนี้มีหลักฐานรองรับอย่างหนักแน่น นั่นคือ การฝึกแบบเว้นระยะมักช่วยให้จดจำได้ในระยะยาวดีกว่าการฝึกซ้ำจำนวนเท่ากันโดยรวบไว้ในช่วงเดียว

Pimsleur เขียนถึงปัญหานี้ไว้หลายทศวรรษก่อนที่แอปแฟลชการ์ดสมัยใหม่และระบบทบทวนแบบเว้นระยะบนอุปกรณ์ดิจิทัลจะเป็นที่แพร่หลาย

อย่างไรก็ตาม มีข้อควรระวังที่สำคัญ

แนวคิดเรื่องการเว้นระยะอาจถูกขยายไปเป็นข้อกล่าวอ้างที่เกินจริงได้ง่าย เช่น มีจังหวะเวลาที่แน่นอนก่อนที่ความทรงจำจะหายไป และอัลกอริทึมที่สมบูรณ์แบบสามารถหาจังหวะนั้นได้เสมอ

ความจำของมนุษย์ไม่ได้คาดการณ์ได้แม่นยำขนาดนั้น

งานวิจัยสนับสนุนการเว้นระยะ แต่มีเหตุผลรองรับน้อยกว่ามากที่จะเชื่อว่าตารางทบทวนแบบเพิ่มช่วงห่างรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งเหมาะที่สุดสำหรับทุกคน เนื้อหา ผู้เรียน ระยะเวลาที่เว้น และเป้าหมายการเรียนที่ต่างกัน อาจเหมาะกับตารางทบทวนที่ต่างกัน

ดังนั้น บทเรียนที่นำไปใช้ได้จาก Pimsleur จึงเรียบง่ายกว่านั้น:

อย่าเพียงทวนสิ่งหนึ่งห้าครั้งในตอนนี้ แต่ให้ลองนึกสิ่งนั้นจากความจำอีกครั้งในภายหลัง

3. จัดเวลาให้ฝึกฟังและพูดอย่างจริงจัง

ผู้เรียนหลายคนพบว่าทักษะภาษาของตัวเองไม่สมดุลกันอย่างชัดเจน

พวกเขาอาจอ่านประโยคเข้าใจ ทำแบบฝึกหัดไวยากรณ์ได้ และรู้จักคำศัพท์หลายพันคำ แต่ยังฟังคำพูดไม่ทัน หรือนึกคำและวลีง่าย ๆ ไม่ได้เร็วพอที่จะใช้ในการสนทนา

เรื่องนี้ไม่น่าแปลกใจ การอ่านเกี่ยวกับภาษาและการพูดภาษานั้นเป็นทักษะที่เกี่ยวข้องกัน แต่ไม่ใช่ทักษะเดียวกัน

Pimsleur ให้การฟังและการพูดเป็นส่วนสำคัญของการเรียน คุณจะได้ยินการออกเสียง จังหวะ และการพูดเชื่อมเสียงซ้ำ ๆ พร้อมกับต้องตอบออกเสียงด้วย

สิ่งนี้อาจมีประโยชน์ หากการฟังและการพูดเป็นทักษะที่คุณต้องการพัฒนาพอดี

นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้วิธีนี้รู้สึกแตกต่างจากหลักสูตรที่เน้นแบบฝึกหัดข้อเขียนเป็นหลัก

แต่ไม่จำเป็นต้องขยายความไปเป็นข้อสรุปทั่วไปว่า การเรียนภาษาควรเริ่มจากการฟังเสียงก่อนเสมอ

การอ่านมีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับผู้ใหญ่ที่เรียนภาษา ตัวเขียนช่วยให้พิจารณารูปแบบภาษาที่ไม่คุ้นเคยได้ง่ายขึ้น เปิดโอกาสให้เรียนรู้คำศัพท์ได้หลากหลายกว่ามาก และการอ่านเองก็เป็นทักษะที่สำคัญ

ปัจจุบัน ผลิตภัณฑ์ของ Pimsleur มีทั้งการอ่านและกิจกรรมเสริมอื่น ๆ แล้ว แต่แกนหลักอันเป็นเอกลักษณ์ของวิธีนี้ยังคงเป็นบทเรียนที่ใช้เสียงเป็นหลัก

หลักการที่นำไปใช้ได้ในวงกว้างจึงไม่ใช่ “หลีกเลี่ยงข้อความ”

แต่คือ:

หากต้องการฟังเข้าใจและพูดได้ดีขึ้น ต้องแน่ใจว่าคุณได้ฝึกทักษะเหล่านั้นจริง ๆ

4. จำกัดเนื้อหาที่เรียน แล้วนำกลับมาฝึกซ้ำอย่างเข้มข้น

Pimsleur ไม่พยายามให้ผู้เริ่มต้นพบกับคำศัพท์จำนวนมหาศาลในทันที

แต่บทเรียนจะใช้คำ สำนวน และโครงสร้างสำหรับการสนทนาจำนวนค่อนข้างจำกัด แล้วนำกลับมาให้ฝึกซ้ำหลายครั้ง

แนวทางนี้มีข้อแลกเปลี่ยนที่ชัดเจน

คลังคำศัพท์ของคุณจะเติบโตช้ากว่าที่อาจเป็นไปได้จากการอ่านในปริมาณมาก หรือกิจกรรมอื่นที่มีเนื้อหาหลากหลาย แต่ในอีกด้านหนึ่ง คำและสำนวนที่นำมาสอนจะได้รับการฝึกอย่างมาก

สำหรับผู้เริ่มต้น นี่อาจเป็นทางเลือกในการออกแบบบทเรียนที่สมเหตุสมผล

เป้าหมายแรกไม่จำเป็นต้องเป็นการรู้คำศัพท์หลายพันคำเสมอไป การนึกสำนวนที่มีประโยชน์จำนวนไม่มากออกมาใช้ได้อย่างรวดเร็ว อาจทำให้เริ่มสื่อสารขั้นพื้นฐานได้เร็วขึ้นมาก

ความถี่ในการใช้คำมีความสำคัญในเรื่องนี้ แต่ประโยชน์ของคำไม่อาจตัดสินได้จากรายการ “500 คำที่สำคัญที่สุด” ชุดเดียวสำหรับทุกคน

นักเดินทาง นักศึกษามหาวิทยาลัย นักพัฒนาซอฟต์แวร์ และคนที่เรียนภาษาเพื่อพูดคุยกับครอบครัวของคู่รัก จะต้องใช้คำศัพท์ต่างกันในเวลาไม่นาน

ดังนั้น บทเรียนที่นำไปประยุกต์ใช้ได้จึงไม่ใช่เพียง เรียนคำที่ใช้บ่อยที่สุด

แต่คือ:

ให้ความสำคัญกับคำและสำนวนที่มีประโยชน์ และฝึกสิ่งที่สำคัญให้มากพอจนเรียกใช้ได้เมื่อต้องการ

5. สอนภาษาผ่านวลีและสถานการณ์

โดยทั่วไป บทเรียนของ Pimsleur จะนำเสนอภาษาผ่านบทสนทนาสั้น ๆ แทนการสอนกฎไวยากรณ์ที่แยกขาดจากบริบท

แนวทางนี้มีผลดีอีกอย่าง คือ ผู้เรียนจะได้พบกับ กลุ่มคำที่ใช้ร่วมกันและแบบแผนประโยค ซ้ำ ๆ

แทนที่จะเรียนเพียงคำว่า:

like (ชอบ)

คุณอาจได้ฝึก:

I'd like... (ฉันอยาก...)

แทนที่จะเรียนคำนี้แยกเดี่ยว:

mind (รังเกียจ)

ต่อมาคุณอาจได้พบกับ:

Would you mind...? (คุณจะรังเกียจไหมถ้า...?)

เรื่องนี้สำคัญ เพราะการใช้ภาษาอย่างคล่องแคล่วไม่ได้เกิดจากการเลือกคำทีละคำขึ้นมาใหม่ทั้งหมดทุกครั้ง

ภาษามีคำที่มักปรากฏร่วมกัน สำนวน และโครงประโยคที่ใช้ซ้ำอยู่มากมาย การเรียนบางส่วนให้คุ้นเคยเป็นแบบแผนสามารถช่วยให้ทั้งเข้าใจและใช้ภาษาได้ง่ายขึ้น

Pimsleur ยังให้แบบแผนไวยากรณ์เดิมปรากฏซ้ำในตัวอย่างที่ต่างกัน ผู้เรียนจึงอาจเริ่มสังเกตได้ว่าภาษาทำงานอย่างไร โดยไม่จำเป็นต้องได้รับคำอธิบายไวยากรณ์อย่างเป็นทางการก่อน

สิ่งนี้มีประโยชน์

แต่ข้อกล่าวอ้างที่แรงกว่านั้นซึ่งบางครั้งถูกนำมาเชื่อมโยงกับแนวคิดนี้ เช่น ผู้ใหญ่ควรซึมซับไวยากรณ์อย่างเป็นธรรมชาติ จึงควรหลีกเลี่ยงการสอนไวยากรณ์โดยตรง ไม่ได้เป็นข้อสรุปที่ตามมาจากแนวคิดนี้

บางครั้ง คำอธิบายสั้น ๆ อาจทำให้เข้าใจได้ในสองนาที ในขณะที่การอนุมานด้วยตัวเองอาจต้องอาศัยตัวอย่างมากมาย

ผู้เรียนวัยผู้ใหญ่ไม่จำเป็นต้องเลือกระหว่างการสังเกตแบบแผนกับการเรียนจากคำอธิบาย แต่สามารถใช้ทั้งสองอย่างร่วมกันได้

Pimsleur ได้ผลเพราะเลียนแบบวิธีที่เด็กเรียนภาษาหรือไม่?

นี่เป็นหนึ่งในคำอธิบายเกี่ยวกับวิธีนี้ที่ยังไม่น่าเชื่อถือเท่าไรนัก

แน่นอนว่าเด็กเรียนภาษาแรกเป็นหลักผ่านการฟัง การมีปฏิสัมพันธ์ การได้พบภาษาเดิมซ้ำ ๆ และการสื่อสารที่มีความหมาย ข้อสังเกตเหล่านี้มีคุณค่า

แต่ผู้ใหญ่ที่เรียนด้วยหลักสูตรเสียงไม่ได้กำลังทำซ้ำกระบวนการเรียนรู้ภาษาในวัยเด็ก

เด็กได้รับปฏิสัมพันธ์ที่มีบริบทชัดเจนหลายพันชั่วโมงตลอดหลายปี โดยทั่วไป ผู้ใหญ่มีโอกาสสัมผัสภาษาน้อยกว่ามาก แต่ก็มีข้อได้เปรียบที่เด็กไม่มี ได้แก่ อ่านได้ ใช้พจนานุกรมได้ เข้าใจคำอธิบายได้ ตั้งใจฝึกนึกจากความจำได้ เปรียบเทียบแบบแผนไวยากรณ์ได้ และวางแผนการเรียนของตัวเองได้

แทบไม่มีเหตุผลที่จะทิ้งข้อได้เปรียบเหล่านั้นไป

จุดแข็งของ Pimsleur ไม่ได้ขึ้นอยู่กับการแสร้งว่าตัวเองกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง การดึงข้อมูลจากความจำ การเว้นระยะ การฝึกฟัง การฝึกซ้ำ และวลีที่มีประโยชน์ ล้วนมีคุณค่าในตัวเอง

สิ่งที่ Pimsleur ยังแก้ปัญหาไม่ได้

ตรงนี้เองที่การแยกให้ออกระหว่างวิธีที่มีประโยชน์กับระบบการเรียนภาษาที่ครบถ้วนเป็นเรื่องสำคัญ

หลักสูตรที่ใช้เสียงเป็นหลักช่วยให้ผู้เริ่มต้นฝึกพูดและฟังอย่างเป็นระบบได้ แต่ท้ายที่สุด การมีความสามารถทางภาษาต้องอาศัยสิ่งอื่นอีกมาก

ความหลากหลายของคำศัพท์

หลักสูตรที่กำหนดเนื้อหาไว้อย่างจำกัดไม่สามารถทำให้คุณพบคำศัพท์ที่ครอบคลุมทั้งงาน งานอดิเรก หนังสือ ข่าว ความบันเทิง การศึกษา และชีวิตประจำวันได้

เมื่อถึงจุดหนึ่ง ผู้เรียนจำเป็นต้องสัมผัสภาษาที่หลากหลายกว่านั้นมาก

การสนทนาจริง

การตอบระหว่างบทเรียนเสียงเป็นการฝึกดึงข้อมูลจากความจำที่มีประโยชน์ แต่ปฏิสัมพันธ์จริงคาดเดาไม่ได้

อีกฝ่ายอาจใช้คำหรือสำนวนที่คุณไม่คุ้นเคย เข้าใจคุณผิด พูดแทรก เปลี่ยนเรื่อง หรือถามคำถามที่คุณไม่ได้คาดไว้

การสนทนาจึงต้องใช้ทักษะเพิ่มเติมที่คำถามตามบทไม่สามารถจำลองได้ทั้งหมด

การอ่านและการเขียน

หากทักษะเหล่านี้สำคัญต่อเป้าหมายของคุณ ก็ต้องมีการฝึกโดยเฉพาะ

การฟังไม่ได้ทำให้มีทักษะการอ่านที่ดีโดยอัตโนมัติ และการฝึกพูดเพียงอย่างเดียวก็ไม่ได้สอนให้คุณเขียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ภาษาที่ซับซ้อนขึ้น

ผู้เริ่มต้นได้ประโยชน์จากเนื้อหาที่จำกัดขอบเขตไว้อย่างเหมาะสม แต่ผู้เรียนระดับกลางและระดับสูงต้องการเนื้อหาที่เข้มข้นขึ้น คำศัพท์ที่มากขึ้น ความแตกต่างทางความหมายที่ละเอียดอ่อน ระดับภาษาที่หลากหลาย และตัวอย่างภาษาที่ใช้จริงในช่วงที่ยาวขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่มีหลักสูตรสำหรับผู้เริ่มต้นที่กำหนดเนื้อหาไว้ตายตัวหลักสูตรใดให้สิ่งเหล่านี้ได้ครบทั้งหมด

Pimsleur อาจมีประโยชน์เป็นพิเศษสำหรับใคร?

Pimsleur เหมาะจะใช้เมื่อจุดแข็งของวิธีนี้สอดคล้องกับเป้าหมายที่ผู้เรียนต้องการบรรลุในช่วงนั้น

วิธีนี้อาจมีประโยชน์เป็นพิเศษสำหรับ:

• ผู้เริ่มต้นที่อยากเริ่มเรียนภาษาผ่านการฟังและพูด;
• ผู้เรียนที่มีทักษะการอ่านดีกว่าการฟังหรือการพูด;
• คนที่เรียนได้ดีเมื่อมีกิจวัตรการฝึกที่เป็นระบบชัดเจน;
• นักเดินทางที่อยากใช้ภาษาสนทนาขั้นพื้นฐานได้อย่างมั่นใจ;
• ผู้เรียนที่เข้าใจคำศัพท์มากมาย แต่ยังต้องฝึกนึกคำและวลีจากความจำแล้วพูดออกมาให้มากขึ้น

นั่นไม่ได้ทำให้ใครเป็น “ผู้เรียนแบบใช้เสียง” มีหลักฐานสนับสนุนน้อยมากว่าควรจัดการสอนให้ตรงกับรูปแบบการเรียนรู้แบบตายตัว ไม่ว่าจะเป็นแบบใช้ภาพ แบบใช้เสียง หรือแบบใช้การเคลื่อนไหว

สิ่งนี้เพียงหมายความว่า การฟังและการพูดเป็นทักษะ และการฝึกที่ตรงจุดมากขึ้นย่อมมีประโยชน์ เมื่อคุณต้องการพัฒนาทักษะเหล่านั้น

นำหลักการที่มีประโยชน์ไปใช้ให้ไกลกว่าหลักสูตรเดียว

ข้อจำกัดอย่างหนึ่งของหลักสูตรที่กำหนดเนื้อหาไว้ตายตัวคือ คนอื่นเป็นผู้เลือกให้ว่าคุณจะเรียนคำและสำนวนใด

ท้ายที่สุด คำศัพท์และสำนวนที่มีประโยชน์ที่สุดจะขึ้นอยู่กับแต่ละคน

คุณพบสิ่งเหล่านี้ในบทความที่อ่าน วิดีโอที่ดู บทสนทนาที่มีส่วนร่วม งานที่ทำ สิ่งที่เรียน และเรื่องที่คุณสนใจ

หลักการที่มีประโยชน์เบื้องหลัง Pimsleur สามารถนำไปใช้ต่อได้ แม้จะเรียนจบหลักสูตร Pimsleur แล้ว:

พบคำและวลีที่มีประโยชน์ → ลองนึกจากความจำ → ฟังอีกครั้ง → กลับมาทบทวนภายหลัง → นำไปใช้ในสถานการณ์ใหม่

นี่เป็นจุดที่เครื่องมืออย่าง Vocafy สามารถใช้เสริมหลักสูตรที่มีโครงสร้างชัดเจนได้เช่นกัน คำและวลีที่พบในเนื้อหาของคุณสามารถบันทึกไว้พร้อมบริบท ฟังเสียง ทบทวนในภายหลัง และนำไปใช้ฝึกการออกเสียงหรือการสนทนาได้

เป้าหมายไม่ใช่การทำตาม Pimsleur ทุกอย่าง

แต่คือการนำหลักการเรียนรู้ที่มีประโยชน์บางข้อไปใช้กับคำและสำนวนที่หลากหลายกว่ามาก และตรงกับความต้องการส่วนตัวมากขึ้น

สิ่งที่ Pimsleur ทำได้ดี

เราสามารถเรียนรู้จาก Pimsleur ได้ โดยไม่จำเป็นต้องยืนยันว่าเป็นวิธีเรียนภาษาที่ครบถ้วนและได้รับการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์แล้ว

แนวทางการออกแบบหลายอย่างของวิธีนี้ยังคงมีคุณค่าแม้เวลาจะผ่านไป:

• ผู้เรียนต้องดึงคำตอบจากความจำ ไม่ใช่เพียงแค่ฟัง;
• เนื้อหาสำคัญกลับมาให้ทบทวนหลังเว้นช่วง;
• มีการฝึกฟังและพูดอย่างตั้งใจ;
• ผู้เริ่มต้นเรียนคำและสำนวนในปริมาณที่จัดการได้;
• คำศัพท์ปรากฏอยู่ในสำนวนและแบบแผนการสนทนาที่มีประโยชน์

ข้อกล่าวอ้างอื่น ๆ ควรพิจารณาอย่างระมัดระวังมากขึ้น ยังไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าตารางทบทวนความจำเฉพาะของ Pimsleur เหนือกว่ารูปแบบอื่น การเรียนผ่านเสียงไม่ได้ดีกว่าการอ่านโดยอัตโนมัติ ผู้ใหญ่ไม่จำเป็นต้องเลียนแบบเด็ก และหลักสูตรเสียงที่มีโครงสร้างชัดเจนก็ไม่สามารถครอบคลุมทุกสิ่งที่จำเป็นต่อความสามารถทางภาษาอย่างรอบด้านได้

บางที บทเรียนที่มีประโยชน์ที่สุดอาจเรียบง่ายกว่านั้น

การเรียนภาษาที่ดีไม่ได้ให้คุณรับข้อมูลเพียงอย่างเดียว แต่ยังให้คุณฝึกดึงข้อมูลนั้นกลับมาใช้ซ้ำ ๆ ในเวลาที่ต้องการ

หลักการนี้ใช้ได้ไกลกว่าวิธี Pimsleur มาก