மொழியில் காலத்தைப் புரிதல்: இறந்த, நிகழ், எதிர் காலத்தை எவ்வாறு வெளிப்படுத்துகிறோம்

இந்தக் கட்டுரை ஏழு எடுத்துக்காட்டு மொழிகளை (ஆங்கிலம், ஸ்பானிஷ், மந்தரின் சீனம், ரஷ்யம், ஹிந்தி, அரபி மற்றும் ஹங்கேரியன்) ஆய்வு செய்து, காலத்தை வெளிப்படுத்தும் இவ்வேறு அமைப்புகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அவை பொதுவாக பயன்படுத்தும் தீர்வுகளை ஒப்பிட்டு, குழந்தைகளும் இரண்டாம் மொழி கற்பவர்களும் முதலில் எதைப் பெறுகின்றனர் என்பதையும் ஆராய்கிறோம்—அதாவது, பிறமொழியில் காலத்தை வெற்றிகரமாக கையாள தேவையான குறைந்தபட்ச அடிப்படை கருவிகள் எவை என்பதைப் பார்க்கிறோம்.

மொழியியலில் காலம் ஏன் முக்கியம்

காலவியல்—அதாவது நேரத்தின் கருத்தை வெளிப்படுத்துவது—அறிவுணர்வுக்கும் மொழிக்கும் உட்பட்ட ஒரு சவாலாகும். ஒரு நிகழ்வு எப்போது நடக்கிறது என்பதைப் பேச்சாளரும் கேட்பவரும் புரிந்துகொள்ள, இருவருக்கும் பொதுவான ஒரு கருத்தியல் அமைப்பு தேவை. அந்த அமைப்பை உருவாக்க மொழிகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படும் பல கருவிகளை வழங்குகின்றன: வினை வடிவங்கள், துணை வினைகள், துகள்கள், காலவினையுரிச்சொற்கள், மேலும் சில நேரங்களில் குரல்வளைவும் (prosody).

இந்தப் பணியை வெவ்வேறு மொழிகள் இக்கருவிகளுக்குள் வெவ்வேறு விதமாகப் பகிர்கின்றன. சில மொழிகளில் இறந்த/நிகழ்/எதிர் கால வேறுபாடு வினைச்சொல்லிலேயே தெளிவாகக் குறிக்கப்படுகிறது (வடிவியல் காலம்). சில மொழிகளில் கவனம் நிகழ்நிலைக்கு—அதாவது ஒரு நிகழ்வின் உள் அமைப்புக்கு—செல்கிறது (எடுத்துக்காட்டாக, அது தொடர்ந்து நடப்பதா அல்லது முடிந்ததா என்பதில்). பல மொழிகளில் காலத்தின் வெளிப்பாடு மோடாலிட்டி (பேச்சாளரின் அணுகுமுறை, உதாரணமாக நோக்கம் அல்லது நிபந்தனை) மற்றும் எவிடென்ஷியாலிட்டி (தகவலின் மூலத்தைக் குறித்தல்) ஆகியவற்றிலிருந்து பிரிக்க முடியாததாக உள்ளது.

முக்கிய கருத்துகள்: ஒரு விரைவு சொற்களஞ்சியம்

மொழிகள் காலத்தை எவ்வாறு கையாளுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, சில முக்கிய சொற்கள் அவசியம்.

• காலம்: பேசும் தருணத்துடன் ஒப்பிட்டு ஒரு நிகழ்வை காலத்தில் அமைக்கும் வினை வடிவத்தின் இலக்கணச் செயல் (எ.கா., இறந்த, நிகழ், எதிர் காலம்). இது அடிப்படை காலவரிசை கருவியாகும்.
• நிகழ்நிலை: ஒரு நிகழ்வின் உள்-கால அமைப்பைக் குறிக்கிறது; அது கேமரா லென்ஸால் பார்க்கப்படுவது போல. ஒரு நிகழ்வு தொடர்ந்து நடப்பதா, முடிந்ததா, கணநேரத்திலா, அல்லது மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறதா என்பதை இது விளக்குகிறது.
• மூட் / மோடாலிட்டி: பேச்சாளரின் அணுகுமுறை அல்லது ஒரு கூற்றின் நிஜத்தன்மை நிலையைச் சுட்டுகிறது (எ.கா., உண்மைக்கான indicative, ஆசை/கற்பனைக் கூறல்களுக்கான subjunctive, கட்டளைகளுக்கான imperative). குறிப்பாக எதிர்காலம் அல்லது நிஜமல்லாத நிகழ்வுகளில் இது காலத்துடன் நெருக்கமாக இணைந்துள்ளது.
• காலவினையுரிச்சொல் / காலச் சொற்றொடர்: காலத்தைத் துல்லியமாகக் குறிப்பிடும் சொற்கள் அல்லது சொற்றொடர்கள் (எ.கா., இன்று, நேற்று, இன்னும் இரண்டு மணி நேரத்தில், கடந்த ஆண்டு). ஒரு மொழியின் இலக்கண அமைப்பைத் தாண்டியும், திசைநேர்த்திக்கான உலகளாவிய கருவியாக இவை செயல்படுகின்றன.
• எவிடென்ஷியாலிட்டி: பேச்சாளரின் தகவல் எந்த மூலத்திலிருந்து வந்தது என்பதை இலக்கண ரீதியாகக் குறித்தல் (எ.கா., நேரில் பார்த்தாரா, வேறொருவரிடமிருந்து கேட்டாரா, அல்லது ஊகித்தாரா). பல மொழிகளில் இது இறந்தகால வடிவங்களுடன் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது.

கால வெளிப்பாட்டின் எடுத்துக்காட்டு ஆய்வுகள்

1. ஆங்கிலம்

• முக்கிய உத்தி: ஆங்கிலத்தில் வடிவியல் இறந்தகாலம் உள்ளது (எ.கா., walk → walked), ஆனால் தனிப்பட்ட எதிர்கால வினைமுறை மாற்றம் இல்லை. எதிர்காலம் will அல்லது be going to போன்ற துணை அமைப்புகள் மூலம் வெளிப்படுகிறது. இந்த அமைப்பின் உண்மையான வலிமை நிகழ்நிலையின் பயன்பாட்டில்தான் உள்ளது.
• நிகழ்நிலை: progressive நிகழ்நிலை (be + -ing) நடைபெற்று கொண்டிருக்கும் செயல்முறையை வலியுறுத்துகிறது; perfect நிகழ்நிலை (have + past participle) ஒரு செயல் முடிந்ததையோ, அல்லது அதன் நிகழ்காலத் தொடர்பையோ காட்டுகிறது.
• மொழி கற்பவர்களுக்கு: எளிய வடிவங்களுக்கும் நிகழ்நிலை வடிவங்களுக்கும் இடையிலான செயல்பாட்டு வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்வதுதான் முக்கிய சவால் (எ.கா., I read vs. I was reading vs. I have read).
• எடுத்துக்காட்டுகள்:
  • She walks to school. (ஒரு பொதுவான, வழக்கமான செயல்.)
  • She walked yesterday. (எளிய இறந்தகாலம்.)
  • She will walk tomorrow. (எதிர்காலம்.)

2. ஸ்பானிஷ் (Español)

• முக்கிய உத்தி: வளமான வினைமுறை மாற்ற அமைப்பைக் கொண்ட, மிகுந்த வடிவியல் சார்ந்த மொழி. இதில் இரண்டு முக்கிய இறந்தகாலங்கள் பிரிக்கப்பட்டு வருகின்றன: முடிவுற்ற, ஒருங்கிணைந்த நிகழ்வுகளுக்கான preterite (pretérito) மற்றும் தொடர்ந்து நடந்த அல்லது விவரணப் பணி கொண்ட இறந்தகாலச் செயல்களுக்கு imperfect (imperfecto). எதிர்காலமும் தனித்த வினைமுறை மாற்றத்தால் குறிக்கப்படுகிறது.
• நிகழ்நிலை மற்றும் மூட்: subjunctive mood, எதிர்காலம் அல்லது உறுதியற்ற நிகழ்வுகளை வெளிப்படுத்துவதில் பெரிய தாக்கம் செலுத்துகிறது. progressive நிகழ்நிலை பெரும்பாலும் periphrastic அமைப்பான (estar + gerundio) மூலம் வெளிப்படுகிறது.
• மொழி கற்பவர்களுக்கு: preterite மற்றும் imperfect இடையிலான வேறுபாட்டை நன்கு கற்றுக் கொள்வது, ஸ்பானிஷ் கற்கும் செயலின் அடித்தளமாகும்; ஏனெனில் கதை அமைப்பை உருவாக்குவதில் அது முக்கியமானது.
• எடுத்துக்காட்டுகள்:
  • Ella caminó ayer. (அவர் நேற்று நடந்தார் – முடிவுற்ற நிகழ்வு.)
  • Ella caminaba cuando sonó el teléfono. (தொலைபேசி ஒலித்தபோது அவர் நடந்து கொண்டிருந்தார் – பின்னணிச் செயல்.)
  • Ella caminará mañana. (அவர் நாளை நடப்பார் – வடிவியல் எதிர்காலம்.)

3. மந்தரின் சீனம் (普通话 / Pǔtōnghuà)

• முக்கிய உத்தி: வினைச்சொற்களில் கால வினைமுறை மாற்றம் இல்லாத ஒரு பகுப்பாய்வு மொழி. காலத் தொடர்புகள் முதன்மையாக நிகழ்நிலைத் துகள்கள், modal வினைகள் மற்றும் காலவினையுரிச்சொற்கள் மூலம் வெளிப்படுகின்றன.
• நிகழ்நிலைத் துகள்கள்: இதில் முக்கியமானவை le (了) — முடிவுறுதலையோ புதிய நிலை உருவானதையோ குறிக்கும்; guo (过) — கடந்த அனுபவத்தைச் சொல்கிறது; மற்றும் zhe (着) — தொடர்ந்து நிலைக்கும் நிலையைச் சுட்டுகிறது.
• மொழி கற்பவர்களுக்கு: வினைகளை மாற்றிக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, கற்பவர்கள் துகள்களின் பயன்பாட்டையும் சூழலையும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். குறிப்பாக le-யின் சரியான பயன்பாடு சரளமான தொடர்பாடலுக்குத் தளமாகும்.
• எடுத்துக்காட்டுகள்:
  • Tā zǒu le. (他走了。) – அவர் சென்றார். (முடிவுற்ற செயல்.)
  • Tā qùguo Běijīng. (他去过北京。) – அவர் பெய்ஜிங்கிற்கு சென்று இருப்பவர் / சென்ற அனுபவம் உடையவர். (அனுபவம்.)
  • Tā míngtiān qù. (他明天去。) – அவர் நாளை செல்வார். (எதிர்காலம் காலவினையுரிச்சொல் மூலம் குறிக்கப்படுகிறது.)

4. ரஷ்யம் (Русский язык)

• முக்கிய உத்தி: நிகழ்நிலை மையமாக இயங்கும் மொழி. கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு வினைக்கும் ஒரு imperfective (தொடர்ந்து/மீண்டும் நிகழ்வது) மற்றும் ஒரு perfective (முடிவுற்ற/ஒருமுறை நிகழ்வது) இணை வடிவம் இருக்கும். இவற்றுக்கிடையிலான தேர்வே அடிப்படையானது. ஒரே ஒரு இறந்தகால வடிவமே உள்ளது (ஆனால் அது பாலினம் மற்றும் எண்ணிக்கையின்படி மாறும்); எதிர்காலமும் வினையின் நிகழ்நிலையைப் பொறுத்து வேறுபட்டு உருவாகிறது.
• மொழி கற்பவர்களுக்கு: ரஷ்ய இலக்கணத்தை கற்பதில் மையப் பணி, இந்த நிகழ்நிலை இணை வடிவங்களைப் புரிந்துகொண்டு உட்பொருளாக ஏற்றுக் கொள்வதே. ஆங்கிலத்தில் simple vs. progressive வடிவங்கள் மூலம், அல்லது ஹங்கேரியனில் verbal prefixes மூலம் வெளிப்படும் பல வேறுபாடுகளை, இந்த அமைப்பு கையாள்கிறது.
• எடுத்துக்காட்டுகள்:
  • Она читала книгу. (Ona chitala knigu.) – அவர் புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருந்தார். (imperfective, நடைபெறும் செயல்வழி.)
  • Она прочитала книгу. (Ona prochitala knigu.) – அவர் புத்தகத்தை வாசித்தார் / முழுமையாக முடித்தார். (perfective, முடிவுற்ற செயல்.)
  • Она будет читать завтра. (Ona budet chitat' zavtra.) – அவர் நாளை வாசித்துக் கொண்டிருப்பார். (imperfective future).

5. ஹிந்தி (हिन्दी)

• முக்கிய உத்தி: ஹிந்தியின் tense-aspect அமைப்பு சிக்கலானது; இது வினை participle வடிவங்களையும் துணை வினைகளையும் இணைத்து பயன்படுத்துகிறது. ஒரு செயல் முடிந்ததா அல்லது தொடர்கிறதா என்பது participle வடிவத்தால் குறிக்கப்படுகிறது; அது காலத்தில் எங்கு அமைந்துள்ளது என்பது honā ('to be') என்ற துணை வினையின் பொருத்தமான வடிவத்தால் குறிக்கப்படுகிறது.
• நிகழ்நிலை: முடிவுற்ற (perfective) செயல்களுக்கும் முடியாத/வழக்கமான (imperfective) செயல்களுக்கும் இடையே அடிப்படை வேறுபாடு செய்யப்படுகிறது. இறந்தகால transitive வாக்கியங்களில் பெரும்பாலும் ergative அமைப்பு பயன்படுத்தப்படுகிறது; இதனால் subject மற்றும் object ஆகியவற்றின் இலக்கணக் குறியீடு மாறுகிறது.
• மொழி கற்பவர்களுக்கு: participle உருவாக்க முறை மற்றும் அவை துணை வினைகளுடன் சேர்ந்து compound verbs உருவாக்கும் விதம் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
• எடுத்துக்காட்டுகள்:
  • Vah cal rahā hai. (वह चल रहा है।) – அவர் நடந்து கொண்டிருக்கிறார். (நிகழ்கால progressive.)
  • Vah calā. (वह चला।) – அவர் நடந்தார் / சென்றார். (எளிய இறந்தகாலம் / perfective.)
  • Vah calegā. (वह चलेगा।) – அவர் நடப்பார். (எளிய எதிர்காலம்.)

7. அரபி (Modern Standard Arabic)

• முக்கிய உத்தி: இவ்வமைப்பு பாரம்பரியமாக இரண்டு முக்கிய வினை வடிவங்களைச் சுற்றி அமைந்துள்ளது: perfective (fiʿl māḍī), இது பொதுவாக இறந்தகாலத்தில் முடிவுற்ற செயலைக் குறிக்கும்; மற்றும் imperfective (fiʿl muḍāriʿ), இது பொதுவாக முடியாத அல்லது நிகழ்காலச் செயலைக் குறிக்கும்.
• எதிர்காலமும் மூடும்: imperfective வடிவத்திற்கு sa- (அருகிய எதிர்காலம்) என்ற முன்னொட்டையோ அல்லது sawfa (தொலை எதிர்காலம்) என்ற சொல்லையோ சேர்த்துப் எதிர்காலம் உருவாக்கப்படுகிறது. muḍāriʿ வடிவம் வேறு moods-களையும் (எ.கா., subjunctive, jussive) ஏற்கும்; அவை அதன் கால மற்றும் modal விளக்கத்தை மாற்றுகின்றன.
• மொழி கற்பவர்களுக்கு: māḍī மற்றும் muḍāriʿ இடையிலான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வதே அரபு இலக்கணத்தின் அடித்தளம். வேர்-வடிவ (root-and-pattern) அமைப்பைப் புரிந்துகொண்ட பின், இந்த முறை தெளிவான தர்க்கத்துடன் தோன்றும்.
• எடுத்துக்காட்டுகள்:
  • hiya tamshī (هي تمشي) – அவர் நடக்கிறார். (Imperfective/Present.)
  • hiya mashat (هي مشت) – அவர் நடந்தார். (Perfective/Past.)
  • ***sa-*tamshī (ستمشي) – அவர் நடப்பார். (Future.)

5. ஹங்கேரியன் (Magyar)

• முக்கிய உத்தி: வடிவியல் ரீதியாகக் குறிக்கப்படும் நிகழ்காலமும் இறந்தகாலமும் உள்ளன. எதிர்காலம் பெரும்பாலும் நிகழ்கால வடிவத்துடன் ஒரு காலவினையுரிச்சொல்லைப் பயன்படுத்தி, அல்லது fog + infinitive என்ற துணை அமைப்பின் மூலம் வெளிப்படுகிறது.
• நிகழ்நிலை கருவிகள்: ரஷ்யத்தில் உள்ளபோன்ற முறையாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட நிகழ்நிலை இணை வடிவங்கள் இங்கு இல்லாவிட்டாலும், ஹங்கேரியன் வினை முன்னொட்டுகள் (எ.கா., olvas "read" vs. elolvas "read through/finish reading") முடிவுறுதலைக் குறிக்கும் பொருட்டு அதேபோன்ற பணி செய்கின்றன.
• மொழி கற்பவர்களுக்கு: செயல் முடிந்ததா அல்லது நடைபெற்று கொண்டிருக்கிறதா என்பதைச் சரியாக வெளிப்படுத்த வினை முன்னொட்டுகளைத் துல்லியமாகப் பயன்படுத்துதல் மிகவும் முக்கியம்; இது அர்த்தத்தில் அத்தியாவசிய அடுக்கைச் சேர்க்கிறது.
• எடுத்துக்காட்டுகள்:
  • Ő sétál. (அவர் நடக்கிறார் / நடந்து கொண்டிருக்கிறார்.)
  • Ő sétált tegnap. (அவர் நேற்று நடந்தார்.)
  • Ő holnap sétál. / Ő holnap fog sétálni. (அவர் நாளை நடப்பார்.)

மொழிகள் கடக்கும் வடிவங்கள்: ஒரு வகைப்பாட்டு சுருக்கம்

• இரண்டு முக்கிய உத்திகள்: பரந்த பார்வையில் மொழிகள் காலம் மையமான (ஸ்பானிஷ் போன்றவை) அல்லது நிகழ்நிலை மையமான (சீனம் போன்றவை) எனப் பார்க்கப்படலாம். முதல் வகையில் வினைமுறை மாற்றங்கள் காலத்தைக் குறிக்கின்றன; இரண்டாவது வகையில் காலவினையுரிச்சொற்களும் நிகழ்வின் அமைப்பும் முக்கிய பங்காற்றுகின்றன. பெரும்பாலான மொழிகள் இவ்விரண்டையும் கலந்த வடிவில் பயன்படுத்துகின்றன.
• நிகழ்நிலையின் முன்னுரிமை: பல மொழிகளில், குறிப்பாக கதைச் சொல்லலில், நிகழ்நிலைத் தகவல் (முடிந்ததா vs. தொடர்ந்து நடந்ததா) என்பது கடுமையான இறந்த/நிகழ்/எதிர் கால வகைப்பாட்டை விட அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
• எதிர்காலத்தைச் சுட்டும் வழிகள்: எதிர்காலக் குறியீடுகள் பல நேரங்களில் முதலில் வேறு அர்த்தம் கொண்டிருந்த துணை வினைகளிலிருந்து உருவாகின்றன; உதாரணமாக நோக்கம் (will), இயக்கம் (be going to), அல்லது கடமை.
• காலமும் தகவல் மூலமும்: பல மொழிகளில், இறந்த நிகழ்வுகளை விவரிக்கும்போது பேச்சாளர் தமது அறிவின் மூலத்தையும் குறிக்க வேண்டியிருக்கலாம்.

கற்றல் செயல்முறை: முதலில் நாம் எதை கற்போம்

குழந்தைகளின் மொழி கற்றல்

குழந்தைகள் முழு கால அமைப்பையும் ஒரே நேரத்தில் கற்றுக்கொள்வதில்லை. காலத்தை வெளிப்படுத்தும் அவர்களின் திறன் படிப்படியாக வளர்கிறது:

1. முதலில் அவர்கள் இப்போது, இங்கே என்ற சூழலைச் சுட்டும் காலச் சொற்களை கற்றுக்கொள்கிறார்கள்: now, soon, yesterday.
2. அடுத்து தோன்றும் முதல் வினை வடிவங்கள் பொதுவாக நிகழ்காலம் அல்லது மிக எளிய இறந்தகால வடிவமாக இருக்கும்.
3. நிகழ்நிலை வேறுபாடுகள் (எ.கா., eating vs. ate) ஒப்பீட்டளவில் ஆரம்பத்திலேயே வெளிப்படுகின்றன; ஏனெனில் அவை நிகழ்வுகளில் அறிவுணர்வால் எளிதில் புரியக்கூடிய வேறுபாடுகளுடன் பொருந்துகின்றன.
4. மேலும் சிக்கலான காலத் தொடர்புகள் (எ.கா., conditional past, future perfect) மற்றும் நுணுக்கமான modal வேறுபாடுகள் பின்னரே கற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன.

கற்பவரின் அடிப்படை வாழ்வுக் கருவிகள்

ஒரு மொழி கற்பவராக, திறம்பட தொடர்புகொள்வதற்கு எல்லா கால வடிவங்களையும் தெரிந்திருக்க வேண்டியதில்லை. தொடங்குவதற்கு இந்தக் குறைந்தபட்ச கருவிகள் பெரும்பாலும் போதுமானவை:

1. அடிப்படை காலவினையுரிச்சொற்கள்: now, yesterday, today, tomorrow, later, before.
2. ஒரு எளிய நிகழ்காலமும் ஒரு எளிய இறந்தகால வடிவமும்: இலக்கு மொழி வடிவியல் காலத்தைப் பயன்படுத்தினால், இவ்விரண்டும் அடிப்படை கதைச்சொல்லலுக்கு போதுமானவை.
3. எதிர்காலத்தைச் சொல்ல ஒரு வழி: இது will போன்ற ஒரு துணை வினையாக இருக்கலாம்; அல்லது நிகழ்கால வடிவத்துடன் எதிர்கால காலவினையுரிச்சொல் சேர்த்துப் பயன்படுத்தலாம்.
4. ஒரு அடிப்படை நிகழ்நிலை கருவி: நடைபெற்று கொண்டிருக்கும் செயலையும் முடிந்த செயலையும் வேறுபடுத்திக் காட்டும் ஒரு முறை (எ.கா., ஆங்கில -ing வடிவங்கள், ஹங்கேரியன் வினை முன்னொட்டுகள்).
5. அடிப்படை இணைப்புச் சொற்கள்: first, then, when.

உலகம் முழுவதும் «நான் ஒரு புத்தகம் வாசித்து கொண்டிருக்கிறேன்»

காலத்தின் வேறுபட்ட நிலைகளில், ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்கும் இந்த எளிய செயலை எங்கள் எடுத்துக்காட்டு மொழிகள் எவ்வாறு வெளிப்படுத்துகின்றன என்பதை இந்த அட்டவணை காட்டுகிறது.

(குறிப்பு: ரஷ்யம் மற்றும் ஹிந்தியில், வினை வடிவங்கள் பேச்சாளரின் பாலினத்தைப் பொறுத்து மாறலாம். இங்கு காட்டப்பட்டுள்ள வடிவங்கள் ஆண்பால் வடிவங்கள்; ரஷ்ய இறந்தகாலத்தின் பெண்பால் வடிவம் அடைப்புக்குறிக்குள் தரப்பட்டுள்ளது.)

முடிவுச் சிந்தனைகள்

காலத்தை வெளிப்படுத்துவது எல்லா மொழிகளுக்கும் பொருந்தும் ஒரே மாதிரியான முறை அல்ல; மொழிகள் வடிவியல், நிகழ்நிலை, மோடாலிட்டி மற்றும் சூழல் ஆகியவற்றில் வேறுபட்ட அளவு வலிமையை வழங்குகின்றன. ஒரு மொழி கற்பவருக்கு, கால அட்டவணைகளை மனப்பாடம் செய்வதைத் தாண்டி, இலக்கு மொழியின் உட்புற தர்க்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதே அதிக பயனளிக்கும் அணுகுமுறையாகும். ஒரு மொழி நிகழ்வுகளை எவ்வாறு அமைக்கிறது (நிகழ்நிலை), அவற்றை சூழலில் எவ்வாறு நிலைநிறுத்துகிறது (காலவினையுரிச்சொற்கள்) என்பதில் கவனம் செலுத்தும் போது, «இறந்த, நிகழ், எதிர் காலம்» என்பதற்குப் பின்னுள்ள உண்மையான தொடர்பாடல் அர்த்தம் தெளிவாகிறது.